“In het najaar van 2015 ging een diepe wens in vervulling toen ik door ivf zwanger werd. Toch had ik ook het gevoel dat er een donderwolkje boven mijn hoofd hing. Rond de 32e week ontdekte ik een knobbeltje op mijn borstkas. Vanwege een zwangerschapscomplicatie werd ik begeleid door een gynaecoloog, en net als ik vertrouwde hij het ook niet. Twee weken vol onderzoeken volgden. Ik was precies 34 weken zwanger toen mijn partner Jeroen en ik de uitslag kregen: hodgkinlymfoom, stadium 2. Ik had vijf tumoren in m’n bovenlijf. Mijn eerste gedachte: ‘Ik móet er zijn voor ons kindje.’ Zes dagen later werd ik opgenomen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis om de bevalling in te leiden. Fynn werd geboren met 35 weken en 2 dagen, prematuur maar kerngezond. Hij lag twee weken op de medium care en mijn emoties vlogen regelmatig alle kanten op. Intens gelukkig was ik als Fynn op mijn buik lag. Daarbuiten was de confrontatie met mijn eigen sterfelijkheid en het prachtige nieuwe leven dat ik op de wereld had gezet keihard.
Ik was 34 weken zwanger toen ik de uitslag kreeg: hodgkinlymfoom, stadium 2
Zeldzame allergische reactie
Een maand na Fynns geboorte kreeg ik de eerste chemokuur. Na een paar dagen werden de bijwerkingen opvallend heftig. Tien dagen na de kuur lag ik doodziek in het UMC Utrecht. Mijn longen zagen er heel slecht uit en artsen liepen de deur plat. Ik had een ernstige, zeldzame allergische reactie op een middel in de chemokuur. Vanaf dat moment liep alles anders. Het vinden van behandelingen die effectief én veilig waren, werd een ingewikkelde zoektocht met complicaties, tegenvallende uitslagen, telkens opnieuw opladen en heel veel ziek zijn.
Ik was ineens een moeder die amper voor haar kind kon zorgen, met een reële angst om er niet voor hem te zijn in de toekomst. Tegelijkertijd was ik me ongelofelijk bewust van elk mooi moment. Fynn, hoe klein ook, was mijn allergrootste motivatie.
Een brug tussen ziekenhuis en thuis
Tijdens alle behandelingen was mijn hematoloog mijn eerste aanspreekpunt. Ons contact is heel fijn en hij is altijd goed bereikbaar. Er was destijds geen vast verpleegkundig aanspreekpunt. Wel zag ik de verpleegkundigen van de dagbehandeling tijdens de kuren. Als je wereld op zijn kop staat, is het essentieel dat je je veilig voelt. Dat voelde ik me. Wat me goed deed, zat ’m vooral in kleine dingen: een verpleegkundige die even naast me kwam zitten, contact van mens tot mens, gesprekjes die ook over Jeroen en Fynn gingen én dat er gelachen werd. Ook kon ik altijd bellen als er iets was. Tegelijkertijd waren die momenten niet ideaal om dieper op iets in te gaan. Tijdens het behandelproces kunnen je behoeften en draagkracht veranderen. Of er ontstaan angsten en problemen die je niet in een paar minuten deelt, al helemaal niet op een kamer met anderen. Juist dan kan een vast aanspreekpunt of verpleegkundig specialist het verschil maken én een brug slaan tussen patiënt en zorgteam en tussen ziekenhuis en thuis.
Ik kies bewust voor mensen en dingen die er echt toe doen
Het klankbord dat ik iedereen toewens
Ik had destijds een groot geluk. Voordat ik ziek werd, werkte ik jarenlang in het Radboudumc. Daardoor kende ik de verpleegkundig specialist van het AYA Zorgnetwerk goed. Zij besloot spontaan om me geregeld te bellen, al werd ik in Utrecht behandeld. Rosemarie heeft me het eerste jaar door heel veel moeilijke periodes heen geholpen. Soms was het even donker in m’n hoofd, terwijl ik van nature niet zo ben. Zij luisterde, vroeg door en verzekerde me dat al die gevoelens (door het ontzwangeren, de hoge dosis prednison, de kuren die niet werkten en de onzekere toekomst) volstrekt normaal waren en er ook mochten zijn. Ze spiegelde als ik te veel aan het vechten was of te snel wilde, hielp me perspectief te blijven zien en steunde me in het kritisch voeren van mijn eigen regie. Rosemarie was het klankbord dat ik iedereen toewens.
Bijna honderd procent kans…
Na een jaar kregen we supergoed nieuws: ik was ziektevrij! We kregen ruimte voor herstel en verwerking. Maar begin 2019 voelde ik opnieuw een knobbeltje: de hodgkin was terug. Ik kreeg bestraling en een nieuwe immuuntherapie die snel en goed werkte. Maar helaas niet voor lang, want in 2021 was het opnieuw raak. Met dank aan diezelfde immuuntherapie ben ik nu ruim vier jaar ziektevrij, een nieuw record. Volgens de artsen is de kans wel bijna honderd procent dat ik in de toekomst opnieuw hodgkin krijg.
Met vallen en opstaan
Tijdens alle behandelingen zeiden diverse artsen los van elkaar: ‘Bij jou weet je het maar nooit.’ Het werd een soort onbedoelde lijfspreuk, waar ik ook kracht uit haal. Ik heb misschien niet de beste kaarten voor een lang leven, maar inmiddels zijn we negen jaar verder en ben ik er nog steeds. Met vallen en opstaan leven we zo optimaal mogelijk. Het vertrouwen in mijn lijf blijft wankel en ik heb veel restklachten die me in het dagelijks leven beperken. Zorgeloos dromen over de toekomst doen we niet meer, maar dromen onder voorbehoud lukt volop. Samen met Jeroen kies ik bewust voor de mensen en dingen die er echt toe doen. Mijn gezin is mijn grootste prioriteit. Daarnaast zet ik mijn communicatieachtergrond en patiëntervaring inmiddels op verschillende manieren in. Zo geef ik lezingen en onderwijs aan (toekomstige) zorgverleners en denk ik graag mee over het verder verbeteren van oncologische zorg.”
Dit artikel is eerder verschenen in Oncologica, jaargang 43, nummer 1, 2026.
